کتابخواب های من

زندگی نو

 

 

زندگی نو

The New Life

اورهان پاموک

Orhan Pam uk

مترجم: ارسلان فصیحی

نشر ققنوس

(1994)

  

چیزهایی می بینیم، تصاویری که پیدا می شوند، محو می شوند و گاه در ذهنمان نقش می بندند. مثل سفر با اتوبوس در میان خواب و بیداری.

آنچه مهم است در بطن تصاویر نیست، در میان سرنخ های گذراست. توجه به این سرنخ ها اساس کار این کتاب است و این "زندگی نو" را به شعر که عالم احساس است نزدیک کرده است.

تاویل جهان در نظرگاه این کتاب تغزلی است. نظرگاهی که امکان حرف زدن آزادانه را درباره ی عناصر اساسی زندگی یعنی مرگ، تقدیر یا تصادف، بودن، عشق، عدم خوشبختی، شهروندی درجه دوم، له شدگی و شکستگی مهیا می کند.

 

اورهان پاموک: ((در "زندگی نو" آنچه مهم است نه رازهای زندگی، که مردمانند قهرمانانی که گرداگرد این رازها می گردند و هستی را تاویل می کنند. زندگی این قهرمانان را کتابی رقم می زند که بود و نبودش در هاله ی ابهام است. کتابی که شرق را نه سرزمین افسانه ای غشق و راستی، که جهانی آشنا با خشونت و بیهودگی معنا می کند.))

 

نقد موآبی:

نقد که نه این بار نظرم را می گویم! داستان برایم تلخ و خسته کننده بود. شخصیت داستان، انسانی منفور و طرد شده است و جذابیتی ندارد.

اما ردّ پای زبان پاموک در همه جای آن به چشم می خورد. ادبیات پاموک را دوست دارم حتی در این رمان دوست نداشتنی! 

علاقه اش به جمع آوری کلکسیون برایم ستودنی است. به تازگی نمایشگاهی از او دیدم که روی یک دیوار ته سیگارهای یکی از شخصیت های کتاب هایش را به نمایش گذاشته بود. و این که کلکسیون ساعت دکتر نارین -یکی از شخصیت های زندگی نو- را دیدم فوق العاده بود.

 

 

 

قسمت هایی که دوست داشتم!:

3> ... همان طور که به طرف تپه ای می رفتیم که خورشیدی بی قرار، قبل از گرم کردن نصف اش، روشن اش کرده بود، دکتر نارین به من گفت اشیاء حافظه دارند؛ آن ها هم مثل ما اتفاقات و خاطره ها را ثبت می کنن، اما بیشترمان حتی متوجه نمی شویم. "اشیاء از همدیگر پرس و جو می کنند، با هم به توافق می رسند، نجوا می کنند و بین خودشان آهنگی پنهان می سازند: این موسیقی را که بهش می گوییم دنیا. هرکس دقت کند می شنود، می بیند، می فهمد." به لکه های گچ مانند روی شاخه ای خشکیده که از زمین برداشته بود نگاه کرد و گفت سارها این حوالی لانه کرده اند، از روی رد گل و لای گفت دو هفته پیش باران باریده و گفت که شاخه با کدام باد و چه موقع شکسته.

 

3> ... بعضی وقت ها پیش می آید؛ وقتی از بعضی چیزهای عادی که بی آن که متوجه شویم به آن ها عادت کرده ایم و نمی دانیم که عادت کرده ایم، جدا می افتیم این اندوه که زندگی مثل سابق نیست وجودمان را فرا می گیرد.

 

 

در ادامه ی مطلب مختصری از بیوگرافی اورهان پاموک، عکس هایش و چند تصویر از موزه ی شخصی اش می بینید.


 

 

فرید اورهان پاموک (7 ژوئن 1952) نویسنده و رمان‌نویس اهل کشور ترکیه و برندهٔ جایزه نوبل ادبیات است. او نخستین ترک‌تباری است که این جایزه را دریافت کرده‌است.
پاموک در کشور خود نویسنده‌ای بسیار نامدار است. آثار او پیش از دریافت جایزه نوبل ادبیات به ۴۶ زبان و پس از آن به ۵۶ زبان ترجمه شده‌است.

اورهان پاموک در خانواده‌ای پر فرزند و مرفه در محلهٔ نیشان تاشی استانبول متولد شد. او دروس متوسطه را در کالج آمریکایی رابرت در استانبول گذراند. پس از پایان تحصیلات متوسطه به اصرار خانوادهٔ خود به ادامهٔ تحصیل در رشتهٔ معماری در دانشکدهٔ فنی استانبول مشغول شد، هرچند پس از مدتی این رشته را نیمه‌تمام رها کرد. او سپس در دانشگاه استانبول و در رشته روزنامه‌نگاری به تحصیل پرداخت و فارغ‌التحصیل شد. با این حال هیچ‌گاه کار روزنامه‌نگاری نکرد.

 

جوایز ادبی:

جایزه صلح کتابفروشان آلمان، سال ۲۰۰۵.

جایزه نوبل ادبیات، سال ۲۰۰۶

 

آثار پاموک:

آقای جودت و پسران، ۱۹۸۲

خانه ساکت، ۱۹۸۳

قلعه سفید، ۱۹۸۵

کتاب سیاه، ۱۹۹۰

چهره پنهان، ۱۹۹۲

زندگی نو، ۱۹۹۴

نام من سرخ، ۱۹۹۸

رنگ‌های دیگر(منتخب نوشته‌ها و گفتگوها)، ۱۹۹۹

برف، ۲۰۰۲

استانبول: شهر و خاطره ها، ۲۰۰۳

چمدان پدرم(خاطرات)، ۲۰۰۷

موزه معصومیت، ۲۰۰۸


موزه ی شخصی پاموک:

 

 

 

 

   + موآبی (غزل) ; ۱٢:٢٩ ‎ب.ظ ; شنبه ٢۸ اردیبهشت ۱۳٩٢
comment نظرات ()